வான் பூவின் வசந்தன்



வானத்தில் மலர்ந்த
ஒற்றைப் பூ

பறக்கும்
இந்த சொற்களைத்தானே
கூடுகிறது
கீழாக
துளிப் புள்ளி
மானுட வண்ணத்தில்
காணும்
தொலைவில்
நீ
ரசிகனானாய்
பாவம்
ஏதோ ஒப்பேறுகிறது
தரிசனம்
வான் பூவின்
வசந்தன்
பூ
பூவாய் திரிகிறான்
வான் வெளியில்

வரிக்கோடுகள்
அழகுக்கானவையல்ல
அளந்து
பசித்த புலியாகி
இரவுலிருந்து
பகலுக்கும்
வீட்டிலிருந்து
வீதிக்குமாக
இணைக்கும் ஓவியத்தில்
கலைஞன்
கவிதையாகும் தருணம்
இவைதான் அன்றோ

ஆகச் சிறந்த அழைப்பாயென்ன
உப்பு சப்பில்லாத ருசியாக வெறுமனே
சங்கடத்திற்கென
எட்டிப்பார்க்க

சின்ன வெள்ளாட்டுக் குட்டிகூட
மேயாது கிடக்கும்
செங்காட்டு புதர்களில்
மேலோட்டமாக திரிந்து நகரும்
வெய்யிலுக்குப் பின்னான
நகர்வலமானதே இந்நிழல்

என்னை வரச் சொன்னாய் வந்தேன்
ஏனென்று
நீயும்
சொல்லவில்லை
நானும் கேட்கவில்லை

பந்தய சலையில்
முந்திக்கொண்டு போன வெள்ளைக் குதிரை
இந்த பின் சட்டைக்காலரை
வாலில் சுருட்டி இழுத்தபோது குதிரை வீரன்
எனது இரு சக்கர வாகனத்திற்கு வந்திருந்தான்.
சிறிது நேரம் அந்தரத்தில் பதறிக்கத்திய படி
வாகனத்திற்கும் குதிரைக்குமிடையே
அலைந்து கொண்டிருந்த கவிதை கை கொட்டி
கை கொட்டி
சிரித்துக் கொண்டிருந்தது நானுக்கும் சொற்களுக்கும் அல்லாடி விழித்தபோது
குதிரையின் முதுகில்
அமர்ந்திருந்தேன்.
அழைக்கும் குரல்களுக்கு குதிரைக்காரன் ஆகிப்போன பொழுது
குதிரை கனைத்து நின்று நேரம்
தடுமாறி விழுந்த இடம்
எனது இரு சக்கர வாகனம்
குதிரைக்காரன்
வெள்ளைக் குதிரையை
ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்
அவரவர் வழி
அவரவர் இடத்திற்கு
அவரவர் பயணிக்க
எததனை எத்தனை மாற்றங்கள்

குருட்டு
உலகத்தில்
தென்றல்

ஒரே ஒரு
முடியை
மட்டுமே
அசைக்கிறது
இதனால் தானோ
விரல்களும்
ஆடுகிறது

கால்களுக்கு முத்தமிட்டு
வரம்புகளற்ற பாதையன்றோ
கை நீட்டி
அழைத்து செல்கிறது