கவிதை


அடர்ந்த அபூர்வ வாசனையை நுகர்தல்
சாத்தியமாகிறது
தொலைவாக நீர்போல வளைந்து நெருங்கி சற்றுமுன்
வசம் வந்து சேர்ந்துள்ளது
ஆயிரமாயிரம் கனவுகளை
உள்ளடக்கிய
அடைதலில்
எந்த ரசானுபவத்தை
தரப்போகிறது
எவ்வாறாயினும்
சாமியாடி போலவும்
கோழிகளின் குருதியை
அப்படியே
பசியன்புமாறாமல் ருசிப்பதில்
சிக்கல்களேயிருக்காது
என்றே துடிக்கிறது
முனைப்பு

தெரியாமல் செய்வதில்லை



யோக்கியமில்லாமல்
காரியத்தை ஆற்ற வேண்டுமெனில்
யாருக்கும் தெரியாமல்
இருக்க வேண்டும்

அது முடியாது
உள்ளங்கைகளில்
அரிக்கிறது
பணிக்கும் தொழிலின் கூரைகளுக்குள்
ஓராயிரம் கண்கள்
கனவு இதழி இடுப்பிலிருந்து
சுருக்குப் பை உருவ
ஆயிரம் புனைசொற்கள்
தூவி மண்டபங்களை
செய்யலாம்
வாங்கித் திங்க லட்சம் திசைகள்
அழைக்கலாம்
சவ்ந்தர்ய வரிகளை
கவிதைகளுக்குள்
பட்டவர்த்தனமாக
ஒட்டகங்கள்
ஓடுவது கண்களுக்குள்
தெரிகிறது
கண்களுக்குத் தான்
சொல்கிறேன்
ஒட்டகங்களின் தாகம் தானே
கவிதை
அதனால் தெரியாமல்
செய்வதற்கு
ஏதேனும் உண்டா
கண்களே

ஒளி சூழும் உலகிலும்
நிழல்கள் வாழ்கின்றது
அழியவே அழியாத
முகங்களை
எதற்குள் திணிக்கப் போகிறீர்கள்

பின் வாசல் அல்ல
அவசரம்
வேண்டாம்

மறந்தும்
முன் பக்கம்
வந்து விடப் போகிறீர்கள்

மறைக்க முற்படும்
சப்தங்கள்
அடங்கிவிடவா போகிறது
யாருக்கும்
தெரியவேண்டாம்
என்று

சாத்த சிரமமான
கதவை
ஏன்
சாத்த முயல்கிறார்கள்

நாடகம்




சிலருக்கு
நாடகங்கள்
அரங்கேற்றம் ஆகிவிட்டது

சிலருக்கு ஆகிறது
சிலருக்கு
தயார்
ஆகிக்கொண்டேயிருக்கிறது
எங்கெல்லாமோ சுழழும்
பலரது
வார்த்தைகளுக்குள்
ஓடும்
ஈரத்தின் நதி
இங்கே
பிஞ்சு பாதங்களை
நனைத்தல்லவா
ஓடுகிறது

பேருண்மை




தற்பொழுது தான் இளவெய்யில்
படர ஆயத்தம் கொள்கிறது

யாருடைய பற்றுதலுக்காகவோ
தெருமுனையில் காத்திருக்கும்
கீரையிலைகள்
பருவ தளதளப்புடன்
ஜொலிக்கிறது
சின்னஞ்சிறு குழந்தையின் கையிலிருந்து
தவறிவிழும் மிட்டாயைப்போல
விழுந்து படரும் காலை
பேருண்மையாக
குப்பைகளின் மீதும்
உன்னதங்களின் மீதும்
பொழிந்து செல்கிறது