கவிதை



விலாசத்தைக் கண்டடைய
வனாந்தரத்தில்,
சாலையில்
இருளில்
பகலில்
நாட்களில்
நொடிகளில்
திசைகளில்
கணக்கிற்குள் வராத
இணடு இடுக்ககளில்
காலங்களில்
நிறத்தில்
ஆயுதத்தில்
ஆணில்
பெண்ணில்
திரு நங்கையில்
குழந்தையில்
காப்பியங்களில்
இதிகாசங்களில்
வியர்வையில்
நீர்
நிலம்
ஆகாயம்
நெருப்பு
புகை
பூ
இன்னபிற அனைத்திலும்
கண்டடையலாம்

துாரத்து நிகழ்வு



பாரம் தாங்காத நிலத்தில்
இருப்பும், தீனியும் தடைபடுதா

அங்காலாய்ப்புகளுக்குள்
உட்கார்ந்து
ஆசையைக்கு மட்டுமே
வார்த்துக்கொள்ளும்
புகழின் குழந்தைக்கு
பசிக்காது நிரப்பிக் கொண்டிரு
தத்துவங்கள்
செரிமாணத்துக்கல்ல
மணடியிட்டு
நிரப்பிக் கொள்ளும்
இடத்திற்கு அல்ல கவிதை
அவ்வுயிர்
நிஜ ஊற்றின் ஆதாரங்கள்
இம் மலையிலிருந்தே
வழிகிறது
வுன் கண்கள்
மலைக்குவொரு
செடி கொடி போல துாரத்து நிகழ்வு
நிலத்தின் ஈரத்தில் படியும்
நிழல்களில்
யாமாகவே நிறைகிறது கவிதை

ஆழம்

துளியின்
நுனியிலிருந்து எழும்பும் பாடல்
ஆழத்திலிருந்து எழுகிறது

இசையின் வயதைக் கணக்கிட
பல ஆயுள்கள் தேவை
வயது
கூடுகளாகி காய்ந்துகிடக்கும்
வெட்டிச் சருகு
ஓடும் பகல்களுக்குள் ஒளிந்து கொள்ளுதல்
சாலச்சிறந்ததின் அமசம்
அதுவே அழைத்தும் செல்லும்

அலாதி

சைவம் மாமிசங்களை அருந்தாது
போதும்
கிளிகள் பழங்களை கொத்துகின்றன
மலைக்குன்றின் இடைவெளியில் நுழையும்
காற்றுக்கென்ன அது அதன்வழி தேடுகிறது
முடியாக் கூகைகளுக்கு பெரிதெதற்கு வெறும் கண் போங்கடா
முயலின் வெண்மை ஓட்டம் வேகம் மட்டுமா
அழகே அதனிலும் அலாதி

கைவசமிருக்கும்
ஊசிகளில்
தேவையானவற்றை
நிரப்பியாகிவிட்டது

யாரைக் கொன்றது
யாரைக்கொல்வது
யாரை மயக்குவது
யாரை வீழ்த்துவது
பின்வரும்
அட்டவனைகள்
சாதாரணமாக
தட்டுப்படுவதில்லை

ஈரம்

தேசம் முழுதும் திரிந்தாலும்
இங்கு தான்
இறங்கியாக வேண்டும்
பறவைகள்

மென்மையை நெஞ்சோடு ஒத்திக் கொள்பவர்
எவன்
நாண்டுகிட்டாலென்ன

அந்த பட்டாம் பூச்சி
ஒயர்க் கோடு போட்டுக் கொண்டு
சிறு
படக்
சிறு
படக்
சின்னஞ் சிறு
படக்
என
பறந்து
போவதாக
ஹா..ஹ
ஹா..ஹ..வென
குரலெலுப்பி
மென்மையால் ஊது
யார் வேண்டாம் என்கிறார்கள்
எவள்
துாக்கில்
தொங்கினாலென்ன
வெகு சுத்தமாக
கலைக்கான
நளின வனப்பை
நெஞ்சோடு ஒத்தி கண்களை
முடிக் கொள்
கருமம் புடுச்சவனெ
காலம்
இன்னும் ஏண்டா
உங்களெல்லாம் விட்டுவச்சிருக்கு