கரையைச் சேராத சப்தங்களுக்குள்
அமைதிக்கு பாதையில்லை

கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்
அவகாசங்களுக்குள்

வாசமிடும் நர்த்தனங்கள்
தொடர்ந்து கொண்டிருக்கட்டும்

அதனதன் வீக்கம்
அதன்களை வெளிப்படுத்தும்

காலங்கள் அழிந்து போவதற்க்குள்

அதன் கண்களை குருடாக்க
இயலுமாயின்

தேசம் திரும்பிப் படுக்கட்டும்

கறுப்பும் சிவப்பும்
நிறைந்திருக்கும் அடையாளங்கள்
கரைந்து கொண்டிருப்பதை
யாருமே அறியவில்லையே

இப்பொழுதை சொக்கி கழிப்பவர்கள்
அப்பொழுது துடிப்பதை
இப்பொழுது காண்கிறேனே
பின்பொழுதை
முன் சொன்னால்
சங்கடம் இங்கல்லவோ
வேக்காடாய்
திரிந்து கொள்ளும்
சந்தர்பங்களில்
ஏன்
இங்கு மட்டும்
கறுப்பும் சிவப்பும்

கோபுரங்களின் நிழல்களில்
கண்ணயர்வதல்ல
காலம்
கண் கூச

கூரையிலிருந்து
கோபுரங்களுக்கு பறக்கும்
இறகுகளாகிறது

காதில் வந்து நுழைந்தது
ஓடையுமல்ல
நீருமல்ல
நீச்சலென்பது முற்றிலும் வேறு

இந்தக் காற்றுக்கு ஆயிரம் கால்கள்

புன்னகைக்குள் பொதிந்து அசையும்
வர்ணங்களை புரிந்து கொள்ள இயலாதா
துளி அசைவில்
இலைகளின் படபடப்பை உணர்வதில்லையா

பொன்னந்திஅறியாததா
அந்த உடலின் வால் அங்கிருப்பதை
உயரமே ஆகினும்
வலிஒன்று தானே
பக்கங்களில் பூரித்துக் கொள்வது
பக்குவத்தையல்லவா
அடையாளப் படுத்துகிறது
தயவு கூர்நது
சரிப்படுத்திக் கொள்
உன்னதமே

மிகுதியாகிவிடுகிறது தடவும் காற்றின்
நச்சரிப்புகள்
நாய் நக்குவதைப் போலதான்
குளிரின் ஈரமும்
குளிர் நாக்கின் வன்மை
இதமானதுதானென்றாலும்
உடல் குலுங்கத் தானே செய்கிறது
சின்ன அறுவறுப்பின் சாயலில்